พระหลวงปู่ทวด วัดช้างให้ เนื้อว่าน พ.ศ.2497 พิมพ์ใหญ่A ห้วขีด -ไหล่จุด

พระหลวงปู่ทวด วัดช้างให้ เนื้อว่าน พ.ศ.2497 พิมพ์ใหญ่A (ห้วขีด-ไหล่จุด)
เป็นหนึ่งในพิมพ์ยอดนิยมและเป็นเอกลักษณ์อย่างยิ่งของพระเครื่องชุดเนื้อว่านรุ่นแรก ซึ่งจัดสร้างโดยพระอาจารย์ทิม แห่ง วัดช้างให้ จังหวัดปัตตานี

จุดตำหนิและลักษณะสำคัญของพิมพ์ใหญ่ A (หัวขีด-ไหล่จุด)
1. พิมพ์หัวขีด (หูขีด) บริเวณข้างศีรษะหรือใบหูด้านซ้ายขององค์พระ จะปรากฏเส้นขีดนูนวิ่งเฉียงเชื่อมต่อขึ้นไปหาขอบซุ้มอย่างชัดเจน
2. พิมพ์ไหล่จุด มีจุดเนื้อนูนเล็ก ๆ ปรากฏอยู่ที่บริเวณหัวไหล่ขวาขององค์พระ (ซ้ายมือของเราเมื่อส่องกล้อง)
3. เนื้อหามวลสาร: ประกอบด้วยว่าน 108 ชนิดผสมกับ ดินกากยายักษ์ ทำให้เนื้อพระมีโซนสีดำอมเทาหรือน้ำตาลเข้ม ผิวพรรณมักมีคราบไขว่านและคราบความเก่าแห้งเซตตัวตามธรรมชาติ รวมถึงมีมวลสารแร่สีขาวอมเหลืองหรือเม็ดแร่กระจายอยู่ทั่วไป

ด้านหน้า
1. ลักษณะใบหน้าและศีรษะ: เค้าโครงหน้ามีความอวบอิ่ม คมลึก บริเวณหูหรือข้างศีรษะด้านซ้ายขององค์พระ (ขวามือเรา) จะมีเส้นนูนขีดวิ่งเฉียงขึ้นไปชนขอบซุ้ม ซึ่งเป็นที่มาของชื่อพิมพ์ "หัวขีด" หรือ "หูขีด"
2. จุดสังเกตบริเวณหัวไหล่: ที่หัวไหล่ขวาขององค์พระ (ซ้ายมือเรา) จะปรากฏเม็ดเนื้อนูนเล็ก ๆ หรือ "ไหล่จุด" อย่างชัดเจน
3. มวลสารเนื้อว่านและแร่: ด้านหน้าของพระรุ่นแรกปี 2497 จะต้องปรากฏคราบไคล ความแห้ง หดตัวตามธรรมชาติของเนื้อว่าน ผสมผสานกับเม็ดแร่กากยายักษ์และผงมวลสารสีขาวหม่นที่กระจายอยู่บนผิว

ด้านหลัง
1. รอยพับหดตัวและลอนอูม: ผิวด้านหลังของพระรุ่นนี้มักจะอูมน้อย ๆ นูนตรงกลางและสโลปลงขอบข้างอย่างเป็นธรรมชาติ พื้นผิวจะไม่เรียบตึงเรียบกริบ แต่จะปรากฏรอยย่น รอยแยก รอยหดตัว หรือรูพรุนเล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่วไปอันเกิดจากการแห้งตัวของน้ำและยางว่านตลอดกาลเวลากว่า 70 ปี
2. การกระจายตัวของมวลสาร: ปรากฏมวลสารแร่สีขาวอมเหลือง เม็ดผงสีเทาหม่น และเม็ดแร่ระยิบระยับฝังจมแน่นอยู่ในเนื้ออย่างสม่ำเสมอสลับกับดินกากยายักษ์สีเทาดำเข้ม
3. คราบไขและฝ้าธรรมชาติ: ผิวพรรณมีคราบไขว่าน ฝ้าขาวนวลนวล และคราบไคลความเก่าปกคลุมอยู่บางส่วน สลับกับโซนสีผิวที่ซีดเข้มไม่สม่ำเสมอ ซึ่งเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวของพระเนื้อว่านแบบโบราณที่ยากจะเลียนแบบได้

ด้านข้างซ้าย
1. ความหนาและมิติองค์พระ: พระเนื้อว่านปี 2497 พิมพ์ใหญ่ส่วนมากจะมีความหนาพอสมควร ด้านข้างจะเห็นสันขอบซุ้มพับปลิ้น หรือมีรอยแต่งขอบแผ่วเบาที่เกิดจากการถอดออกจากแม่พิมพ์พิมพ์ด้วยมือ
2. รอยแยกเนื้อและการเซตตัว: เนื่องจากเป็นพระเนื้อว่านผสมดินกากยายักษ์ ผ่านกาลเวลามากว่า 70 ปี ด้านข้างจึงมักปรากฏรอยปริ รอยแยก หรือรอยหดตัวเบา ๆ ตามธรรมชาติของเนื้อว่านที่แห้งตัวลง ไม่เรียบตึงจนเกินไป
3. คราบไขและเนื้อหา: ผิวด้านข้างจะปรากฏคราบไขว่านสีขาวหม่น หรือฝ้าขาวนวลเกาะอยู่ตามซอกมุม รวมถึงเห็นเศษเม็ดแร่มวลสารฝังอยู่ในเนื้อสีดำอมเทาอย่างเป็นธรรมชาติ

ด้านข้างขวา
1. ความลาดเอียงและทรวดทรง: ด้านข้างฝั่งนี้จะเห็นมิติระนาบหน้าพระอย่างชัดเจน โดยเฉพาะส่วนพระพักตร์ (ใบหน้า) และพระอุระ (หน้าอก) ที่นูนเด่นขึ้นมาจากพื้นผนังซุ้มตามธรรมชาติของพิมพ์ใหญ่ A
2. ธรรมชาติการถอดพิมพ์: บริเวณขอบซุ้มด้านข้างจะปรากฏรอยปริ รอยพับเนื้อเบา ๆ หรือรอยมนที่เกิดจากการใช้นิ้วมือกดเนื้อว่านลงสู่แม่พิมพ์ และการงัดหรือถอดองค์พระออกจากพิมพ์จากด้านล่างขึ้นบน
3. คราบไขและความเก่า: บนผิวฝั่งนี้มีคราบไขว่านขาวนวลเกาะอยู่บาง ๆ สลับกับผิวเนื้อว่านแก่มวลสารดินกากยายักษ์สีเทาดำที่มีความแห้ง ผิวไม่ตึงเปรี้ยะ และปรากฏรูพรุนเล็ก ๆ ที่เกิดจากการหดตัวของมวลสารตามกาลเวลา

ใต้ฐาน
1. รูเสียบไม้ (ก้านไม้ไผ่): ปรากฏรูสี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวดิ่งลึกเข้าไปในเนื้อพระค่อนข้างชัดเจน เกิดจากการใช้ก้านไม้ไผ่เหลี่ยมปลายแหลมเสียบจากใต้ฐานขึ้นไปดันองค์พระออกจากแม่พิมพ์ รูนี้จึงมักเป็นสี่เหลี่ยมหรือสามเหลี่ยมเหลี่ยม ไม่เป็นรูกลมบล็อกเป๊ะ
2. ธรรมชาติของรูเนื้อว่าน: ขอบรูจะมีความมน เก่า แห้ง และหดตัวตามธรรมชาติ ไม่มีความคมหรือรอยเจาะด้วยเครื่องมือสมัยใหม่ บางองค์อาจมีเศษเนื้อว่านปลิ้นพับเข้าไปตามแรงดันไม้
3. มวลสารและก้นครก: ผิวก้นใต้ฐานจะมีความแห้งจัด ปรากฏคราบไขว่านขาวนวล และเม็ดแร่มวลสารกระจายตัวสม่ำเสมอสลับกับดินกากยายักษ์สีดำเทา

สรุปภาพรวมลักษณะทางกายภาพ
1.พุทธลักษณะด้านหน้า (พิมพ์ทรงและจุดตำหนิ)
1.1 พิมพ์ทรง: ใบหน้ากลมโต มีมิติความลึกชัดเจน หน้าอกอวบอิ่มล่ำสัน วงแขนทอดขัดสมาธิอย่างเป็นธรรมชาติ เม็ดบัวสองชั้นคมลึกเป็นระเบียบตามสไตล์พิมพ์ใหญ่ A
1.2 จุดตำหนิประจำพิมพ์
1.2.1 หัวขีด (หูขีด): ปรากฏเส้นขีดนูนวิ่งเฉียงจากข้างศีรษะหรือใบหูด้านซ้ายขององค์พระขึ้นไปชนขอบซุ้ม
1.2.2 ไหล่จุด: มีจุดเนื้อนูนเล็ก ๆ ปรากฏอยู่ที่บริเวณหัวไหล่ขวาขององค์พระอย่างชัดเจน

2. ลักษณะด้านหลัง
2.1 ความแห้งและการเซตตัว: พื้นผิวมีความแห้ง ผิวไม่ตึงเรียบ ปรากฏรอยย่น รอยหดตัว และรูพรุนขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่วไป ซึ่งเกิดจากการระเหยของน้ำและยางว่านตลอดระยะเวลากว่า 70 ปี
2.2 คราบไขว่าน: มีคราบไขว่านสีขาวหม่นหรือฝ้าขาวเกาะอยู่บนพื้นผิวสลับกับสีของเนื้อดินกากยายักษ์อย่างเป็นธรรมชาติ

3. ลักษณะด้านข้าง (ซ้ายและขวา)
3.1 มิติความหนา: องค์พระมีความหนาได้สัดส่วนตามลักษณะพิมพ์ใหญ่ ขอบข้างลาดเอียงมนจากการใช้นิ้วมือกดเนื้อว่านลงสู่แม่พิมพ์
3.2 ธรรมชาติขอบพระ: ปรากฏรอยปริ รอยพับเนื้อเบา ๆ และคราบไขว่านตามซอกมุม ผิวไม่เรียบตึงจนเกินไป

4. ใต้ฐาน (ก้น)
4.1 รอยรูเสียบไม้: ปรากฏรูสี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวดิ่งลึกเข้าไปในเนื้อพระค่อนข้างชัดเจน ขอบรูมีความเก่า หดตัว และมน ไม่คมกริบ ซึ่งเกิดจากการใช้ก้านไม้ไผ่เหลี่ยมปลายแหลมเสียบเพื่อดันองค์พระออกจากแม่พิมพ์ด้านล่าง